Í dag kemur út bókin Helvítis fantur ertu! sem eru æviminningar Gunnars Inga Gunnarssonar sem lengi var læknir og þar á meðal yfirlæknir á Heilsugæslustöðinni Árbæ.
Það er Guðjón Ingi Eiríksson sem skráir söguna eftir honum og Bókaútgáfan Hólar gefur bókina út.
Gunnar Ingi var í mörg sumur í sveit í Hrosshaga í Biskupstungum hjá Sverri Gunnarssyni föðurbróður sínum og konu hans, Fríðu Gísladóttur. Hér verður gripið niður í Hrosshagakaflann:
Kvígan trylltist
Líklega hefur blundað í mér einhver angi af sveitamanni því störfin á bænum féllu öldungis í kramið hjá mér. Ég mjólkaði, mokaði flórinn, gaf kúnum, rakaði saman hey eftir vélslátt og þegar ég varð eldri var mér falið að leiða beljur undir naut. Þá munaði eitt sinn litlu að illa færi fyrir mér.
Það var tæplega klukkustundar gangur frá bænum að nautgripagirðingunni. Leiðin þar á milli, um fjögurra til fimm kílómetra löng, lá um þjóðveg og það fór vel á með mér og kvígunni þegar við röltum þennan dágóða spotta til fundar við tuddann. Um leið og hann hafði lokið sér af beit ég í hrygginn á henni, eins og Sverrir frændi var vanur að gera í svona tilvikum. Þá hristi hún sig en við það væri líklegra, sagði hann, að sæðið færi á réttan stað.
Svo var komið að heimferðinni. Ég batt tauminn á kvígunni við vinstri handlegg minn og síðan lögðum við af stað. Það var sól og blíða og ég gerði ráð fyrir því að við færum þetta í hægðum okkar en það varð öðru nær. Við vorum varla komin út fyrir nautgripagirðinguna þegar kvígan tryllist og tekur á rás eftir veginum. Það var enginn hægagangur á henni. Hún fór hratt yfir og dró mig á eftir sér. Mér tókst að halda jafnvægi, allt þar til við komum heim. Þá tók hún stefnuna á fjósið. Þar hentist ég hurðarstafna á milli, áður en ég féll á gólfið og var að lokum dreginn að einum básnum.
Sverrir var í fjósinu þegar okkur, mig og kvíguna, bar að garði með þessum líka svakalegu látum. Hann var þó ekkert að vorkenna litla frænda sínum og sagði bara þetta eitt við hann:
„Áttu virkilega erfitt, Gunni, með að hafa stjórn á smákvígu?“
Ég var lengi að ná mér eftir þessa svaðilför!
40 mínútna þögn á dag
Í Hrosshaga gilti sú óskráða regla að þar varð að ríkja 20 mínútna þögn tvisvar á dag, á milli 12:20 og 12:40 og 19 og 19:20. Þá voru útvarpsfréttirnar og af þeim vildi fullorðna fólkið á bænum alls ekki missa. Hjá því var þetta heilög stund. Við, þessi yngri, vorum ekki eins spennt fyrir fréttunum en þetta var nú eina tenging sveitarinnar við umheiminn og þess vegna sögðum við ekki eitt aukatekið orð á meðan þær voru lesnar.
Óli Ket
Sá landsþekkti rútubílstjóri Ólafur Ketilsson annaðist fólksflutninga milli Reykjavíkur og uppsveita Árnessýslu í nokkra áratugi. Af honum spunnust margar sögur og urðu sumar þeirra fleygar og lífseigar.
Óli Ket þótti fara frekar hægt yfir. Eitt sinn kallaði farþegi til hans og sagði að kýr væri að fara fram úr rútunni. Bílstjórinn kippti sér ekkert upp við þetta og kallaði á móti:
„Taktu þér bara far með henni!“
Unglingspiltur og -stúlka stigu á Laugarvatni upp í rútuna hjá Óla Ket. Þau eru einu farþegarnir, fara rakleitt í öftustu sætaröðina og láta þar vel hvort að öðru. Þegar rútan stöðvar á Umferðarmiðstöðinni í Reykjavík ætla þau úr henni en spyrja bílstjórann áður hvað þau eigi að greiða honum fyrir ferðina.
„Ekkert,“ svaraði Óli Ket.
„Ekkert?“ endurtók pilturinn og varð eitt spurningarmerki í framan.
„Nei,“ svaraði Óli Ket. „Það kostar ekkert að fara ríðandi í bæinn!“
Ég fór nokkrum sinnum í rútunni með Óla Ket. Í eitt skiptið var farartækið glænýtt og stærra en þau sem hann hafði áður átt. Sannarlega stolt eiganda síns og merkt honum með áberandi hætti.
Við vorum á austurleið og handan brúarinnar yfir Brúará, sem er í landi Spóastaða, var vinkilbeygja. Áður en Óli Ket ekur inn á brúna, sem þveraði ána í austur/vestur, stöðvar hann rútuna og biður mig að fara út og leiðbeina sér því hann óttist að hliðarspeglarnir gætu rekist í vírabogana, sem eru upp af brúarköntunum. Ég geri það, geng yfir að austurenda brúarinnar og hann leggur af stað. Mér verður það jafnskjótt ljóst að þetta muni ekki ganga. Baða því út höndunum og tel mig gefa það skýrt til kynna að hann eigi að stíga strax á bremsuna. En Óli Ket hélt áfram og báðir speglarnir rifnuðu úr stæðum sínum og löfðu utan á rútunni. Þannig ók hann yfir brúna og stöðvaði ekki fyrr en kom að beygjunni. Þar fór hann út, andlitsþrútinn og rjóður, til að kanna skemmdirnar og kallaði um leið reiðilega til mín:
„Þú ert nú meiri ónytjungurinn. Drullaðu þér inn í rútuna og sittu aftast!“
Svo reif hann speglana af og lagði þá í framsætið.
Óli Ket kenndi mér greinilega um ófarirnar og frá Brúará að brúsapallinum í Hrosshaga var eins langt á milli okkar tveggja og mögulegt var. Vorum við þó bara tveir í nýju rútunni. Tíu mínútum síðar snaraðist ég svo út úr henni í pínlegri þögn með fatatöskuna mína. Ég var kominn á áfangastað en rútan hélt áfram í áttina að Geysi.
