Á morgun, laugardaginn 7. febrúar kl. 15, verða fimm nýjar myndlistarsýningar opnaðar í Listasafni Árnesinga í Hveragerði, þar sem sex listamenn úr ólíkum áttum umbreyta list í aðgerð, gagnrýni og vettvang fyrir samtal um samtímann.
Á sýningunni Eitraðar grundir dregur listamaðurinn Bernard Khoury athygli að því hvernig byggingar geyma og segja sögur. Hann býður áhorfendum – í gegnum myndir og frásagnir – að skynja dulda, þunga fortíð sem situr í byggingum í formi minnis. Khoury fær hávaðann frá þjökuðum strætum Beirút til að bergmála inn í friðsælt íslenskt umhverfi.
Jaðarstaða og jaðarfyrirbæri eru Styrmi Erni Guðmundsyni og Agötu Mickiewicz hugleikin á sýningunni Reiturinn á milli. Með óhefðbundnum aðferðum og leikglaðri nálgun, rýna þau í það sem er „á milli“ og „á mörkum“. Það sem fellur ekki inn í mót og flokkunarkerfi samfélagsins.
Rebekka Kühnis sýnir myndir af dýnamískri náttúru sem eru frystar í tíma. Hún vekur áhorfendur til umhugsunar um stöðugt flæði og umbreytingu náttúrunnar en minnir líka á gildi þess að hægja á vilji maður meðtaka umhverfi sitt af dýpt. Yfirskrift sýningarinnar er Um skamma hríð.
Hlynur Hallsson, sem vinnur með texta, skoðar hvernig merkingu er miðlað á sýningunni Enn og aftur. Hann beinir sjónum að merkingunni sem liggur handan þess forms sem miðlar henni hverju sinni. Þetta gerir hann t.d. með því að birta textaverk á þremur ólíkum tungumálum.
Jeannette Castioni endurnýtir gögn sem safnað hefur verið í þágu vísindalegrar athugunar til að endurspegla mannlega reynslu á sýningunni Milli hluta og gagna. Þannig kvikna ný sjónarhorn og einföld sýn verður margræðari. Hún dregur til að mynda fram spennuna milli lifaðrar upplifunar fólks í erfiðum félagslegum aðstæðum og birtingarmyndar þess sem punktar í gögnum.
Auk þessara sýninga má sjá nýtt verk í vídeóhorninu. Þar sýna Alberte Parnuuna, Antonía Bergþórsdóttir, Íris María Leifsdóttir og Vikram Pradhan vídeóverkið Augnablik jökuls. Verkið beinir sjónum að jökulefni frá Sólheimajökli, skoðuðu í gegnum smásjá og sett í samtal við gamalt íslenskt þjóðlag Lóuvísur. Verkið býður upp á nýtt sjónarhorn á bráðnun jökla og dregur áhorfandann inn í innra líf jökulsins – og allt það efni og minningar sem hann ber með sér.