Þann 16. maí næstkomandi mun Selfyssingurinnn Rúnar Hroði Geirmundsson keppa í heilum Járnkarli, Ironman, í Jacksonville í Flórída í Bandaríkjunum. Tilgangurinn með þátttöku í Járnkarlskeppninni er fyrst og fremst að safna fyrir Barnaspítala Hringsins.
Blaðamaður sunnlenska.is hitti Rúnar á heimili sínu á Selfossi þar sem hann hefur búið með fjölskyldu sinni síðastliðin tvö ár. Þrátt fyrir stutta búsetu á Selfossi segist hann vera mikill Selfyssingur og ætli aldrei að flytja í burtu. Hér hafi hann fundið sitt eina sanna heima.
Rúnar tekur galvaskur og brosandi á móti blaðamanni á sólríkum þriðjudegi. Þrátt fyrir öll húðflúrin er hér maður á ferð sem er algjörlega laus við alla töffarastæla. Og þegar líður á viðtalið er bersýnilegt að Rúnar er bæði opinn og einlægur.
Föðurhlutverkið breytti öllu
„Ég hef aldrei áður keppt í neinu í líkingu við Ironman. Ég var atvinnumaður og fyrrverandi heimsmeistari í kraftlyftingum. Ég var alltaf 110 kíló en er bara einhver 70 kíló núna,“ segir Rúnar þegar við erum sest við eldhúsborðið hjá honum.
„Ég var alltaf mjög stór og þungur en einn daginn vaknaði ég, þegar tvíburarnir mínir fæddust, og þá fékk ég svona: „Vó, hvað ég er að gera? Þetta er ekki heilbrigt sem ég er að gera“. Síðustu fimm árin hef ég verið í langlífis pælingum og að létta mig og fleira,“ segir Rúnar en tvíburarnir hans eru sjö ára í dag.
Vantaði risa verkefni
Rúnar segir að hann hafi alltaf verið að keppa í hæsta getustigi í einhverju og hafi átt erfitt að fóta sig á ný þegar hann hætti sem atvinnumaður í kraftlyftingum.
„Það er kannski ekki mikið talað um það en þegar maður er búinn að keppa þá verður maður einhvern veginn hömlulaus. Mig vantaði eitthvað risa verkefni og vildi ekki gera það fyrir sjálfan mig, ég vildi gera það fyrir einhvern málstað.“
„Ég hugsaði þá hvað er það erfiðasta sem ég gæti gert, sem væri í þveröfuga átt við það sem ég hef verið að gera. Það væri þá Ironman. Ég var með annan tvíburann minn, hann Eldar, á vökudeild þegar hann fæddist. Ég er svona týpískur íslenskur karlmaður og sýni engar tilfinningar. En þessar tvær vikur sem sonur minn var á vökudeild þá grét ég bara yfir einhverju. Bara ef einhver var yndislegur við mig þá fór ég bara að grenja.“
Safnar fyrir hitakassa
„Mér finnst einhvern veginn ekki nóg, þegar allir eru heilir á húfi að maður segi bara takk fyrir mig og fari svo bara – eins og maður hafi verið í klippingu eða eitthvað. Mér finnst það bara ekki nóg. Þannig að mig langaði að skilja eitthvað eftir mig og gera eitthvað fyrir vökudeildina. Það vantar hitakassa og hann kostar 12 milljónir, sem er alveg sturlað. Og mig langar að safna 12 milljónum,“ segir Rúnar.
Stofnaður hefur verið sérstakur reikningur fyrir söfnunin í nafni Barnaspítala Hringsins. Allur peningur sem Rúnar safnar fer því beint inn á reikninginn hjá Barnaspítala Hringsins og Rúnar sér sjálfur ekki krónu af söfnunarfénu. „Ég veit ekki hvar söfnunin er stödd nákvæmlega núna, þar sem ég hef ekki aðgang að reikningnum, en fyrir nokkrum dögum höfðu safnast þrjár milljónir.“
„Mig langar að kaupa hitakassann, ekki bara gefa ávísun. Ávísunin fer bara í alls konar annað, sem er náttúrulega líka frábært, en mig langar til þess að við getum afhent gjöfina þannig að hver einasti maður sem tók þátt í söfnuninni geti sagt að þetta sé kassinn sem við gáfum.“
Skrítni gaurinn í sundlauginni
Rúnar hætti í kraftlyftingum árið 2020 en hann hafði verið í þeim síðan hann var 16 ára. Í dag er hann 34 ára.
„Ég hef aldrei drukkið áfengi, smakkað tóbak, nikotín, vímuefni – aldrei smakkað neitt – en ég var samt ekki heilbrigður þegar ég var þungur og í kraftlyftingunum. Ég gat ekki hlaupið á milli staura, gat ekki leikið við strákana mína því að ég var svo stirður og fleira í þeim dúr. Þegar ég eignaðist strákana mína þá sá ég að það er það eina sem skiptir máli og varð að spyrja sjálfan mig: „Hvað ertu að gera?“ Og fór í framhaldinu að breyta til.“
Heill Járnkarl er 4 km sund, 180 km hjólreiðar og svo heilt maraþon. „Ég byrjaði að synda eitthvað af viti í janúar. Það kemur hratt. Ég er oft skrítni gaurinn í sundlauginni hérna á Selfossi í einhverjum galla og eldri borgararnir sjá mig sem Superman þegar ég er að synda lengi.“
„Sundið er ágætt, finnst mér. Hjólið er fínt, þú ferð hratt og sérð margt á stuttum tíma og það heldur þér uppteknum. En hlaupin eru algjörlega það leiðinlegasta sem ég hef gert á lífsleiðinni en mér finnst í rauninni ekkert af þessu skemmtilegt,“ segir Rúnar og hlær.
Á eiginkonunni mikið að þakka
„Ég myndi aldrei gera þetta nema vegna þess að ég er að safna fyrir hitakassanum. En þetta kennir mér samt að ég get gert hvað sem er og líka allir aðrir þarna úti. Ef ég klára Ironman, í alvörunni talað, þá munu allir geta það miðað við hvernig ég var.“
Rúnar hefur sett sér það markmið að klára keppnina, hvað sem það kostar. „Það væri ekkert neyðarlegra en að vera með svona mikla athygli á verkefninu og ekki getað klárað af því að ég æfði ekki nógu mikið. Það finnst mér alveg fáránlegt en ég er búin að æfa það mikið að það bitnaði á söfnuninni, finnst mér. Mér fannst ég ekki geta náð að jöggla þessu öllu.“
„Ég vinn líka sem ljósmyndari og er fínn að búa til efni og á miðlum og svona en ég gat ekki gert þetta allt. Allt í einu póstaði konan mín myndbandi á Instagram, sem ég vissi ekki af þar, sem hún var að auglýsa söfnunina. Þá sprakk þetta svolítið út. Þannig að það er henni að þakka að söfnunin er að fá alvöru athygli núna.“
Hættur að flýja hausinn á sér
Rúnar er vanur því að fara alla leið með það sem hann tekur sér fyrir hendur. Undirbúningurinn fyrir Járnkarlinn hefur aftur á móti kennt honum að hætta því.
„Þetta gaf mér kannski 15 ár í þroska. Allir eru spyrja mig: „Hvað er eftir þetta?“ því að ég er líka búinn að keppa í boxi, jiu jitsu og eitthvað svona. Það er ekkert eftir þetta.“
„Ég verð að einbeita mér að því að það þarf vera ekki alltaf svona ógeðslega over the top brjálæði einhvers staðar. Ég þurfti alltaf að hafa það til að halda mér uppteknum, svo að ég sé ekki í hausnum á mér. Nú er ég hættur að flýja það. Þetta er líka búin að vera frábær vegferð upp á andlegan þroska. Ég er töluvert – og kannski munu einhverjir nánir vinir mínir hlæja að þessu – en ég er töluvert þroskaðri við endann á þessu verkefni heldur en nokkru öðru.“
Mun mögulega semja þungrokkslög í keppninni
Keppendur í Járnkarli mega ekki vera með neitt í eyrunum á meðan keppni stendur sem þýðir að það er ekki í boði að hlusta á tónlist, hlaðvarp eða annað.
„Það er svakalegt. Ég labba varla út á horn án þess að vera með eitthvað í eyrunum. Ég er búinn að segja við fólk í kringum mig að láta mig hafa eitthvað voðalegt vandamál sem það hefur og ég mun leysa það. Ég mun koma í mark með lausnina á vandamálinu,“ segir Rúnar og hlær.
„Ég er í þungarokkshljómsveit og er búinn að vera að hugsa um að það þurfi að semja plötu. Ég get kannski samið eitthvað í huganum á meðan keppni stendur,“ segir Rúnar og bætir því við að líklegast sé það af öryggisástæðum að keppendur megi ekki að vera með neitt í eyrunum þar sem gífurlegur fjöldi þátttakenda er í Járnkarli og mikilvægt að allir heyri ef eitthvað kemur upp á.
Hugurinn ber þig alla leið
En hvað ætli hausinn sé stór hlutur af keppninni? „Ég held að hausinn sé hundrað prósent allur parturinn af þessu. Ég á vin sem hefur keppt mikið í þessu í mörg ár. Ég keppti á móti honum í kraftlyftingum fyrir tólf árum. Hann er búinn að vera í þessu síðan. Hann er bara búinn að klára einu sinni og klikka nokkrum sinnum.“
„Þetta hljómar kannski fáránlega, en annað hvort klára ég Ironman eða vakna bara á spítala. Það er enginn möguleiki í öllum heiminum upp á líf mitt að ég myndi segja: „Heyrðu, ég er bara búinn á því“. Það er ekki séns. Það er ekki hægt. Ég þarf að missa meðvitund svo að ég hætti. Ég mun hundrað prósent klára nema eitthvað alvarlegt komi upp á. Það er ekkert að fara að stoppa mig.“
Allt lífið snýst um Járnkarlinn
Rúnar er mest spenntur að geta hætt að spá í Járnkarlinum þegar keppni lýkur, þar sem æfingarnar hafa yfirtekið líf hans síðastliðið ár eða svo.
„Ég fer út á fimmtudaginn, 7. maí. Ég tek pabba minn og besta vin minn með. Svo kemur konan mín, strákarnir mínir, tengdamamma og mamma til okkar 12. maí. Strákarnir mínir eiga afmæli 13. maí þannig að við ætlum bara að eiga skemmtilegan dag. Og ég ætla vonandi að fagna þessu markmiði sem ég mun vera stoltur af að eilífu en ég er bara lang spenntastur fyrir því að þetta sé búið. Ef ég segi bara alveg eins og er.“
„Hver einasti dagur fer í það að hugsa hvernig ég þarf að borða því að það er mögulega svona æfing eða hinsegin. Ég þarf að sleppa því að gera þetta, sleppa því að gera hitt og færa þetta til, til að ná að gera þetta. Allt lífið snýst um þetta. Og ef ég æfi kannski ekki í tvo daga þá líður mér bara eins og Ironman sé farinn út um gluggann. Þetta er kannski partur af áráttuhegðuninni minni þannig að ég er mjög spenntur að vera frjáls frá öllum þessum hugsunum, skilja við þetta stoltur.“
Þess má geta að hitinn úti í Flórída er um 34 gráður. Partur af því að fara snemma út er að ná að venjast hitanum áður en keppni hefst. Rúnar hefur einnig verið í hitaþjálfun hér heima og getur til að mynda verið í saunu í 30-40 mínútur án þess að þurfa vatn.
Þolir ekki matarkúra
Það er ekki nóg að æfa bara mikið þegar maður ætlar að keppa í Járnkarlinum, það þarf líka að huga að mataræðinu. „Uppistaðan er bara alvöru matur. Ég gæti étið heilan grillaðan kjúkling alla daga og kartöflur. Steikur og grjón. Þetta er náttúrulega ógeðslega dýrt en mig langar bara í gæði og helst kaupi ég bara beint frá býli.“
„Ég er að éta sirka svona 4.000-5.000 kaloríur á dag. Ég var að éta 8.000-10.000 kaloríur þegar ég var hvað þyngstur og svo létti ég mig um 40 kíló, þannig að ég var oft að éta kannski 1.700-1.800 kaloríur og er vanur að vigta matinn.“
„Ég er búinn að vera í mataræðispælingum í mörg ár, þannig að ég er mjög vanur en þetta er mjög einfalt. Þetta er bara dýraprótein, hvort sem það er kjúklingur, fiskur eða naut og svo eru þetta bara kartöflur eða grjón, ekkert majónesbull. Og skyr og ávextir og bara alvöru fæða. Ég þoli ekki matarkúra, kúrar eru kjaftæði. Maður á bara að borða mat.“
Ætlar aldrei frá Selfossi
Sem fyrr segir flutti Rúnar á Selfoss fyrir tveimur árum og líkar búsetan vel. „Ég elska að búa á Selfossi. Ég fer aldrei héðan. Ég átti heima á Grundarfirði þar til ég var svona 17-18 ára og er bara sveitagaur. Ég var búinn að vera í einhverskonar hamstrahjóli í Reykjavík í fimmtán ár og aldrei liðið eins og heima hjá mér fyrr en ég kom hingað. Ég fer aldrei héðan.“
„Ég er alveg heavy Selfyssingur. Ég er búinn að vera hérna í tvö ár og ef einhver myndi láta mig fá einhvern Selfoss fána þá færi ég nánast með hann hlaupandi í mark,“ segir Rúnar að lokum.
Hægt er að fylgjast með ferðalagi Rúnars Hroða á samfélagsmiðlum – eins og til dæmis á Instagram.
Þeir sem vilja leggja söfnuninni lið geta lagt inn á reikninginn 0101 26 777157, kt. 6401694949