Selfyssingurinn Rúnar Hroði Geirmundsson lauk keppni í heilum Járnkarli, Ironman, síðastliðinn laugardag í Jacksonville í Flórída í Bandaríkjunum. Tilgangurinn með þátttöku í Járnkarlskeppninni var fyrst og fremst að safna fyrir Barnaspítala Hringsins. Vökudeildina vantar hitakassa sem kostar 12 milljónir en þrátt fyrir stórkostlegt afreks Rúnars hafa einungis safnast 4 milljónir.
Keppnisaðstæður í Flórída voru vægast sagt mjög krefjandi en hitinn fór í 38 gráður og varð þriðjungur keppenda að hætta keppni – og sumir enduðu á gjörgæslu. Sunnlenska.is sló á þráðinn til Rúnars Hroða, sem var að búa sig undir heimför þegar blaðamaður náði tali af honum.
Búið að heltaka lífið síðustu tvö ár
„Það er óraunveruleg tilfinning að vera búinn með IronMan, þetta er búið að heltaka líf mitt síðustu tvö ár og ég hef verið hlekkjaður við þetta verkefni frá A-Ö allan þann tíma,“ segir Rúnar Hroði.
„Keppnin gekk vel held ég bara, eða upp og ofan. Ég átti besta sund lífs míns. Það var mjög scary að fara í röð og hoppa út í sjó á eftir næsta manni. Ég kom mér fyrir aftast þar sem fólk ætlaði að vera í kringum tvær klukkustundir.“
„Ég lenti í smá hremmingum eftir um 8-900 metra, gleypti mikinn sjó, það var mikið af fólki í kringum mig og svakalegt kraðak. Maður var búinn að sjá krókódíla, höfrunga og fleiri kvikindi og ég sá ekki nema 20-30 cm niður fyrir framan mig.“
Vont að gleypa sjóinn
„Þetta allt í bland og hugsunin að þetta væri í fyrsta skipti sem ég syndi í opnum sjó náði mér í smá stund. Ég byrjaði að synda bringusund og átti erfitt með að anda, fékk krampa í kálfana, sem gerist aldrei og vissi þá að nú væri bara hausinn að stríða mér. Ég var með vatn inni í gleraugunum, tróð marvaða í smástund og græjaði gleraugun og byrjaði að synda.“
„Ég hætti í raun að nota lappirnar og náði að rétta úr mér og láta mig fljóta. Ég náði síðan að taka um 3 km á blússandi siglingu og leið svakalega vel, og kláraði á 73 mínútum, sem þykir svakalega góður tími. En sjóvatnið drap alveg í mér magann og mér var óglatt þegar ég kom upp úr og reyndi allt sem ég gat að æla ekki.“
Sjúkrabílar út um allt
Eftir sundið tóku við 180 km hjólreiðar. „Ég var nokkuð brattur þegar ég byrjaði. Ég sá fjölskylduna mína alla í startholunum á hjólreiðunum og það var mjög tilfinningaríkt. Ég varð algjörlega meyr, bjóst ekki við því.“
„Lofthitinn fór í 38 gráður á meðan hjólreiðunum stóð og ég sá örmagna fólk út um allt, slasað og að gefast upp. Ég gat nánast ekkert drukkið og alls ekki borðað. Planið var að borða eins og ég gat á hjólinu en sundið og sjórinn drap það í mér í bland við hitann. Mér var svo óglatt að mér hryllti við tilhugsuninni að drekka og borða. Ég náði að éta einn hlaup poka og kannski 2-3 lítra af vatni í 180 km.“
Rúnar Hroði segir að sjúkrabílar hafi verið út um allt og margir hafi endað á gjörgæslu. „Þegar að um 86 km voru komnir þá tóku við tvö skilti, annað sagði „finish“ og hitt sagði „2nd lap“. Tilhugsunin við að fara sama óheyrilega langa hringinn, gjörsamlega búinn á því var ólýsanleg. Ég trúði ekki hvað ég var kominn út í og þarna hættu margir keppni.“
Á þessari stundu ákvað Rúnar Hroði að fara í keppni við sjálfan sig. „Ég hugsaði eftir 90 km „ókei ég er hálfnaður“. Eftir 100 km „ókei tveggja stafa tala“, eftir 140 km „ókei ég man þegar ég var kominn með 40 km áðan, það var ekkert mál.“ Þannig tókst mér að klára hjólreiðarnar.“
Trúði ekki að hann ætti maraþon eftir
Það tók Rúnar Hroða sjö klukkustundir að klára hjólreiðarnar. Þegar hann kom í mark af hjólinu var hann algjörlega örmagna.
„Ég átti erfitt með að labba, var tilfinningalaus í iljunum og lappir, mjóbak, háls, kálfar, læri, allt gjörsamlega búið. Ég reyndi að éta og drekka í tjaldinu þar sem ég skipti yfir í hlaupadótið en ældi því öllu. Ég át og drakk sama magn og ég ældi til þess að hafa eitthvað í mér fyrir hlaupið. Ég trúði ekki að ég ætti maraþon eftir. Ég sá ekki fram á hvernig ég gæti þetta.“
„Ég hitti tugi manns í hlaupinu sem voru búin með fimm til tíu IronMan keppnir og þau sögðu að hjólreiðarnar þennan dag hafi verið það allra versta sem þau hefðu nokkurn tímann upplifað. Það var verið að halda mótið í fyrsta skipti á þessum stað og þetta var kannski á margan hátt tilraunastarfsemi og alltof erfitt í alltof miklum hita. Mér leið þá aðeins betur andlega að ég hefði samt náð að klárað þetta. Og líka að ég hefði náð að klára þetta á hausnum í mínum fyrsta og eina IronMan, heyrandi að margir vanir væru búnir að detta út. Daginn eftir fengum við þær fregnir að nálægt einn þriðji hefði dottið úr keppni, slasast, örmagnast, veikst, gefist upp. Það er svakalega há prósenta þar sem 90-95% keppenda klára þetta að meðaltali.“
Ekki í boði að gefast upp
Rúnar Hroði segir að hann hafi haft það markmið að klára hlaupið á fjórum klukkustundum en á endanum tók hlaupið hann sex klukkustundir.
„Ég var gjörsamlega búinn á því en missti aldrei hausinn, varð aldrei neikvæður, ég brosti og hló þegar ég hitti fjölskylduna mína á nokkra klukkustunda fresti. Ég vildi leyfa þeim að vera áhyggjulaus og sjá hvað ég væri ferskur, þó svo að ég væri gjörsamlega nær dauða en lífi. Ég græði ekkert á þeirra áhyggjum.“
„Mig langaði aldrei að hætta eða gefast upp, en mér leið stundum eins og ég væri að falla í yfirlið. Hugsunin um að sjö fjölskyldumeðlimir væru þarna með mér, tvö ár af æfingum væru að baki og að allt Ísland væri að horfa – það var ekki hægt að gefast upp. Barnaspítalinn og vökudeild treystu á mig, það var aldrei möguleiki að ég myndi kasta inn handklæðinu – fyrr drepst ég.“
Lifir á kælingum Aloe Vera
Aðspurður hvernig honum líði í líkamanum eftir þessar raunir segir Rúnar að skrokkurinn hafi aldrei verið verri. „Ég hef verið með smá hita. Ég held að það sé sjórinn og ógeðið þar sem ég gleypti og líka hitinn sem var á meðan keppni stóð. Kálfar, mjóbak, læri, iljar, hné, hnésbætur eru gjörsamlega örmagna og ég gat varla gengið daginn eftir. Einnig er ég alvarlega sólbrunninn, með blöðrur um allt og lifi á kælingar Aloe Vera,“ segir Rúnar léttur.
„Ég svaf auðvitað lítið fyrir keppni, þurfti að vakna klukkan 4 að morgni og sofnaði klukkan 3 um nóttina eftir keppni. Það var síðan checkout klukkan 10 og ég svaf ekki fyrir verkjum síðustu tvær nætur eftir það.“
Breyttur maður eftir Járnkarl
Sem fyrr segir tók Rúnar Hroði þátt í Járnkarlinum eingöngu með það markmið að safna fyrir Barnaspítala Hringsins. Hitakassinn sem vökudeildina vantar kostar 12 milljónir en aðeins 4 milljónir hafa safnast.
„Það er þrisvar sinnum minna en okkur vantar, en núna er ég búinn að gera hið óhugsanlega. Ég fór í erfiðustu aðstæður, einsamall, með enga reynslu, engan þjálfara, enga hjálp, af sjálfsdáðum í eina erfiðustu keppni í heimi í hræðilegum hita og aðstæðum og skilaði mínu.“
„Margir hafa hafa sent mér: „Ég þarf að éta orð mín núna, þú tróðst sokk í allmarga.“ Nú þegar ég er búinn að þessu, þá þarf að hamra á söfnuninni. Ég er búinn, nú þurfum við að klára söfnun. Ég er breyttur maður eftir erfiðasta ferli lífs míns með aðra sýn á lífið,“ segir Rúnar Hroði að lokum.
Þeir sem vilja leggja söfnuninni lið geta lagt inn á reikning Barnaspítala Hringsins; 0101-26-777157, kt. 6401694949.
