Suðurland er heimili mitt.
Ég fæddist á Selfossi, ólst upp í Hveragerði og starfaði lengst af í fjölskyldufyrirtækinu okkar, Kjörís. Þar lærði ég að verðmæti verða ekki til af sjálfu sér. Þau verða til vegna fólksins sem fær hugmyndir og skapar úr þeim verðmæti með vinnusemi sinni.
Þetta á einnig við um samfélögin okkar hér á Suðurlandi. Bændur hafa ræktað landið, sjómenn sótt sjóinn og frumkvöðlar byggt upp fyrirtæki. Kynslóðir Sunnlendinga hafa skapað hér öflug samfélög og góð lífskjör. Það er ekki sjálfgefið og þess vegna skiptir máli hver ræður því hvernig við förum með auðlindir okkar og mótum framtíð okkar.
Næstkomandi laugardag verður þjóðin spurð hvort Ísland eigi að hefja að nýju aðildarviðræður við Evrópusambandið.
Mitt svar verður nei.
Á Suðurlandi sjáum við skýrt þýðingu íslensks landbúnaðar. Hann snýst ekki aðeins um það sem fæst í búðinni, heldur snýst hann um fjölskyldurnar á bæjunum, fyrirtækin sem vinna úr afurðunum, störfin sem verða til og byggðirnar sem blómstra vegna alls þessa.
Íslenskir bændur starfa við aðrar aðstæður en bændur á meginlandi Evrópu þar sem uppskerutíminn getur verið nánast allt árið. Markaðurinn er lítill, flutningskostnaður mikill og ræktunarskilyrði önnur. Við þurfum því að geta mótað landbúnaðarstefnu sem tekur mið af íslenskum aðstæðum. Ég vil að framtíð íslensks landbúnaðar ráðist á Íslandi.
Sama gildir um sjávarútveginn. Í Vestmannaeyjum, Þorlákshöfn og á Höfn þarf engan að sannfæra um mikilvægi fiskveiðiauðlindarinnar. Hún stendur undir störfum, verðmætasköpun og lífskjörum.
Í dag ráðum við sjálf sjávarútvegsstefnu okkar. Sameiginleg landbúnaðarstefna og sjávarútvegsstefna Evrópusambandsins falla ekki undir EES-samninginn. Við njótum því víðtæks samstarfs og aðgangs að innri markaði Evrópu án þess að þessir mikilvægu málaflokkar falli undir sameiginlega stefnu ESB.
Með aðild yrði staðan önnur.
Ég hef ítrekað spurt hvort full og varanleg yfirráð Íslendinga yfir fiskveiðiauðlindinni verði ófrávíkjanlegt skilyrði í aðildarviðræðum. Því hefur ekki verið svarað skýrt.
Í fyrra aðildarferlinu voru hvorki landbúnaðar- né sjávarútvegskaflinn opnaðir og nú er þjóðin beðin um umboð til að hefja ferlið að nýju áður en samningsmarkmið ríkisstjórnarinnar hafa verið fullmótuð.
Þetta er ekki að „kíkja í pakkann“. Þetta eru aðildarviðræður sem hafa það markmið að undirbúa Ísland fyrir aðild að Evrópusambandinu.
Ég er ekki á móti Evrópu. Ísland á að vera opið land, eiga greið viðskipti og náið samstarf við Evrópuríkin um öryggismál, menntun, rannsóknir og fjölmarga sameiginlega hagsmuni.
Við gerum það nú þegar. En samstarf er ekki það sama og aðild.
Hér heima fyrir eru næg verkefni. Verðbólga og háir vextir hafa reynst heimilum og fyrirtækjum þungbær. Við þurfum agaðri ríkisfjármál, lægri álögur og betri skilyrði fyrir atvinnulífið.
En þau vandamál verða ekki leyst í Brussel. Við eigum að taka ábyrgð á þeim hér heima.
Ég treysti íslensku þjóðinni. Ég treysti fólkinu hér á Suðurlandi sem byggir upp samfélögin okkar.
Við getum átt bjarta framtíð í nánu samstarfi við Evrópu án þess að afsala okkur réttinum til að ráða sjálf yfir grundvallarhagsmunum okkar. Ég hef mikla trú á íslenskri framtíð.
Þess vegna segi ég nei á laugardaginn.
Guðrún Hafsteinsdóttir
Formaður Sjálfstæðisflokksins og þingmaður Suðurkjördæmis